Komunizm stał się potworem, nad którym nikt nie panuje.
Pianistka
Powstańcy warszawscy walczyli nie tylko z okupantem, ale przede wszystkim o wolną Polskę. Oddając życie za kraj byli przekonani, że inni będą mogli żyć w kraju, w którym żaden obcy reżim nie będzie im mówił jak mają żyć. Jednak rzeczywistość okazała się brutalna, bo Polacy spod jarzma niemieckiego dostali się po dyktaturę radziecką. Dlatego wiele osób po wojnie wyemigrowało z kraju, w którym nie widzieli miejsca dla siebie, ale też byli zagrożeni karą więzienia za działalność podczas wojny.
W takiej sytuacji znalazła się Amelia Bogdańska, która brała udział w powstaniu warszawskim. Kobieta postanowiła wyemigrować do Wielkiej Brytanii. Tam na nowo zaczęła układać swoje życie. Powróciła do do gry na pianinie, a dzięki swojemu talentowi i wytrwałości stała się znaną pianistką. I o ile życie zawodowe układało się jej, to życie prywatne bardzo długo pozostawiało wiele do życzenia. Była bardzo bliska zawarcia małżeństwa z pewnym Brytyjczykiem, który wydawał się być opiekuńczym i zaradnym mężczyzną. Jednak warunek, który postawił Amelii przed ślubem, był dla niej nie do przyjęcia. Dlatego kobieta wolała zerwać zaręczyny i być sama. Z wielkim zaangażowaniem oddała się pracy na rzecz lokalnej społeczności polskiej, by krzewić kulturę polską wśród dzieci i młodzieży. Nie było to proste, ponieważ wielu rodaków starało się wtopić w społeczność brytyjską, zapominając o swoich korzeniach.
„Pianistka” Anety Krasińskiej jest kontynuacją książki „Sanitariuszka„. Dlatego koniecznie zacznijcie od pierwszego tomu by w pełni zrozumieć fabułę. Wiele wątków zostaje dopowiedzianych w „Pianistce” przez liczne wspomnienia bohaterki. Sama powieść nie porwie was wartką akcją, tak jak to było w poprzednim tomie, bo i okoliczności były inne. Tutaj ujmie was nostalgia i tęsknota za ojczystym krajem i za utraconą wojenną miłością.
Amelia jest tutaj narratorem, który rozlicza się ze swoją przeszłością. Porządkuje sprawy doczesne i stara się tę wiedzę przekazać najbliższym. A my wraz z główną bohaterką będziemy udzielać lekcji gry na pianinie, będziemy pomagać w organizacji charytatywnej w Londynie. I w to życie codzienne będą wplecione wspominki za ukochanym Felicjanem, z którym Amelia straciła kontakt w czasie powstania warszawskiego.
Autorka w powieści „Pianistka” przybliżyła czytelnikowi realia życia na obczyźnie oraz w Polsce za czasu komunizmu. Przypomniała z jakimi problemami mierzyli się Polacy i jak łatwo było trafić do więzienia. I w ten sposób czytelnik przeskakuje między teraźniejszością a przeszłością. Chociaż dla wielu z was lata 90. XX wieku to jest odległa przeszłość. Jednak warto wrócić do czasów 1950 – 1990 i przypomnieć sobie jak wyglądało wtedy życie w Polsce i na emigracji. Gdy nie było można w tak prosty sposób przekraczać granice państwa jak dzisiaj, a w sklepach brakowało towaru. W dodatku lata 90te były trudne dla Polaków ze względu na wysoką skalę bezrobocia. I o tym wszystkim wspomina Amelia Bogdańska, która w pamiętniku rozliczyła swoje życie, jego blaski i cienie, szczęście i smutek.
Dlatego jeżeli macie ochotę na książkę wypełnioną nostalgią, tęsknotą, miłości oraz determinacją, to koniecznie przeczytajcie „Pianistkę”.
Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Skarpa Warszawska i Anety Krasińskiej.
Jeżeli czytałyście/czytaliście już tę książkę, proszę podzielcie się ze mną swoimi wrażeniami.
Jeżeli jeszcze nie miałyście/mieliście okazji zapoznać się z jej treścią, może Was moja opinia do tego skłoni. Czekam na Wasze komentarze.
Książka zostaje dopisana do naszej listy przeczytanych książek.
- tytuł: Pianistka
- cykl: Sanitariuszka t.2
- autor: Aneta Krasińska
- ilość stron: 320
- wydawnictwo: Skarpa Warszawska
- data wydania: 13.08.2025
- ocena: 7/10
