Z perspektywy staruszki wracam myślami do tamtych dni jak do starego, wypłowiałego albumu. Wiem, że bieda i niepokój nauczyły mnie, czym jest wartość rzeczy prostych, a utrata bliskich – doceniać każdą chwilę z tymi, którzy jeszcze są obok. Bo wszystko się kiedyś kończy. Nawet to, co brało się za pewnik.
Tak, kiedyś wszystko się kończy…
Maciek jest głównym bohaterem tej historii. Pracuje jako pielęgniarz w szpitalu i opowiada o swojej motywacji do pracy oraz o studiach, podczas których poznał swoją drugą połówkę.
Praca i przyszłość
Przemierzamy szpitalne korytarze i poznajemy różnych pacjentów. Męczące nocne dyżury, mijanie się z partnerką i narastające zmęczenie zaczynają przeważać szalę. Wystarczyło jedno zdanie starszej pacjentki, pani Laury, która stwierdziła, że skoro Maciek tak bardzo męczy się w szpitalu, zawsze może zmienić zawód. I wiecie co? To zdanie naprawdę w nim zakiełkowało. Może dlatego, że był już wyczerpany, a może dlatego, że wkrótce otrzymał interesującą ofertę pracy.
Jaką ścieżkę kariery wybierze Maciek? Czy pozostanie przy pacjentach, w zawodzie, do którego ma predyspozycje, cierpliwość i ogrom ciepła? A może zdecyduje się na bardziej uporządkowane życie, stabilność i liczne benefity?
Jesień życia czyli samotność staruszków
Historia pokazuje również, jak to jest być starszym i samotnym. Poznając Laurę oraz jej opowieści z czasów wojny, gdy była jeszcze dzieckiem, przenosimy się w przeszłość. Ta bohaterka stopniowo przebija się na pierwszy plan i staje się drugim narratorem opowieści. Jak wpłynie na życie Maćka? Tego musicie dowiedzieć się sami.
Tak rzadko młodzi ludzie zapraszają swoich dziadków do wspólnej aktywności. Czy te dwa światy mogą się do siebie zbliżyć? Czy różnica pokoleń musi oznaczać dystans?
Empatia, pokolenia, kolej życia.
Ta historia pokazuje różnice w postrzeganiu świata wynikające z wieku. Starsi ludzie pamiętają czar dzieciństwa, zapach rodzinnego domu i drobne gesty, które miały ogromne znaczenie. Młodsi, żyjący w ciągłym pędzie, często zapominają o życzliwości, uważności i zwykłej obecności.
Dla starszych osób czasem wystarczy po prostu być. W samotności, zamknięci w czterech ścianach, nie mają do kogo się odezwać ani dla kogo ugotować pysznego obiadu. Laura zaczęła przygotowywać takie posiłki dla Maćka, a on czuł się u niej jak u własnej babci. Staruszka również opowiada o swoim życiu, mężczyźni, praca, miłość i utrzymywanie się na powierzchni, bowiem bohaterka nie miała łatwego życia,
To niezwykle ciepła, wzruszająca i pełna refleksji opowieść o samotności, potrzebie bliskości, wyborach zawodowych oraz relacjach międzypokoleniowych. Pokazuje, że czasem jedno spotkanie może zmienić czyjeś życie, a zwykła rozmowa stać się początkiem czegoś naprawdę ważnego.
A czy Wy odwiedzacie swoje babcie i dziadków?
Jego babcia zawsze powtarzała, że odwiedziny wnuków są dla niej najlepszym prezentem. Zdążył zauważyć, że materialny świat Laury skurczył się do kilku prostych rzeczy: czystego mieszkania, ulubionej herbaty, zdjęć na komodzie, lodów truskawkowych. Przedmioty przestały mieć znaczenie. I było w tym coś smutnego, w tej świadomości, że im człowiek starszy, tym mniej potrzebuje nowych rzeczy. Za to bardziej potrzeba mu ludzi, których najczęściej brakuje dookoła.
Zadzwoń jak dojedziesz – praca, dom dzieci a rodzice czekają na telefon.
Wszystko na mojej głowie – praca głównej bohaterki to fryzjerstwo a ilu opowieści nasłucha się od głów którymi się zajmuje?
Jeżeli czytałyście/czytaliście już tę książkę, proszę podzielcie się ze mną swoimi wrażeniami.
Jeżeli jeszcze nie miałyście/mieliście okazji zapoznać się z jej treścią, może Was moja opinia do tego skłoni. Czekam na Wasze komentarze.
Książkę dopisujemy dopisana do naszej listy przeczytanych książek.
- tytuł: Poczekam z tobą
- autor: Jakub Bączykowski
- ilość stron: 304
- wydawnictwo: Czwarta Strona
- data wydania: 2026-08-26
- ocena: 8/10
- audiobook LEGIMI
