177/26 Daleko od raju Katarzyna Majewska - Ziemba

Kolejny dzień zaczął się bardzo skromnym śniadaniem . Wojna trwała już tak długo, że nikt nie wybrzydzał i zmiatał z talerzy wszystko…

„Daleko od raju” Katarzyny Majewskiej-Ziemby – wojna oczami dziecka

„Bądź zawsze dobry, bo to nieodłączna część ludzkiej natury, i szanuj ludzi.”

Tylko czy w czasach wojny można pozostać dobrym człowiekiem? Czy można zachować człowieczeństwo, kiedy każdego dnia trzeba walczyć o przetrwanie, a śmierć może nadejść w każdej chwili?

Niełatwo jest opiekować się gromadką dzieci – wie to każdy, kto wychował lub wychowuje dzieci. W czasie pokoju bywa to trudną sztuką, a kiedy wokół szaleje wojna, stopień trudności wzrasta wręcz do niemożliwego. Nie tylko brak pożywienia spędza sen z powiek opiekunom. Jest jeszcze strach – o siebie i o dzieci, które powierzono ich opiece.

Dlatego byłam bardzo ciekawa, jak poradzą sobie siostry zakonne prowadzące Dom wyjątkowy dla sierot. Robiły wszystko, by podopieczni nie byli głodni i mieli choć namiastkę normalnego dzieciństwa. Jednak podczas wojny nawet zdobycie podstawowych produktów stawało się ogromnym wyzwaniem.

A później wybuchło Powstanie Warszawskie.

W jednej chwili wszystko, co do tej pory było znane bohaterom, zaczyna się rozpadać. Niemcy w odwecie niszczą kolejne części miasta, a mieszkańcy tracą poczucie bezpieczeństwa. Warszawa zamienia się w miejsce pełne śmierci, strachu i niewyobrażalnego cierpienia.

Wojna widziana oczami dziecka

Katarzyna Majewska-Ziemba w powieści „Daleko od raju” pokazuje II wojnę światową i Powstanie Warszawskie z perspektywy dziecka, któremu brutalna rzeczywistość odebrała dzieciństwo.

I właśnie ta perspektywa sprawia, że historia tak mocno porusza.

Dzieci próbują na swój sposób zrozumieć otaczający je świat. Nie zawsze rozumieją decyzje dorosłych, nie potrafią pojąć ogromu wojennego okrucieństwa, ale doskonale czują strach, głód i niepewność. Ich codzienność zostaje podporządkowana wojnie.

Autorka umiejętnie splata prawdziwe wydarzenia historyczne z fikcją literacką. Nie otrzymujemy jednak suchej lekcji historii. Zamiast tego poznajemy życie zwykłych ludzi uwikłanych w niezwykłe i dramatyczne wydarzenia.

Jedni walczyli z bronią w ręku. Inni pomagali ukrywać ludzi, dostarczali żywność albo dzielili się tym, co sami posiadali. Każda z tych postaw wymagała ogromnej odwagi, ponieważ za pomoc drugiemu człowiekowi można było zapłacić najwyższą cenę.

Wojna wymuszała również nieustanną ostrożność. Nigdy nie było wiadomo, kto okaże się przyjacielem, a kto wrogiem. Zaufanie mogło uratować życie, ale niewłaściwie ulokowane mogło doprowadzić do tragedii.

„Daleko od raju” – książka pełna emocji

Wydarzenia i emocje pojawiające się na kartach powieści sprawiły, że „Daleko od raju” czytałam z dużym zainteresowaniem. Cały czas towarzyszyła mi ciekawość, co wydarzy się dalej i przede wszystkim – czy mieszkańcy Domu wyjątkowego wyjdą z wojennej pożogi cali i żywi.

To powieść o wojnie, ale również o człowieczeństwie, odwadze, poświęceniu, wyborach i wartościach, które w ekstremalnych warunkach zostają wystawione na najcięższą próbę.

Bo wojna zmienia ludzi. Nie wszyscy pozostają wierni zasadom, które wcześniej były dla nich ważne. Niektórzy przekraczają granice, których w innych okolicznościach nigdy by nie przekroczyli. Inni natomiast, mimo wszechobecnego zła, potrafią zachować dobro i podać pomocną dłoń.

I chyba właśnie dlatego tak mocno wybrzmiewają słowa: „Bądź zawsze dobry, bo to nieodłączna część ludzkiej natury, i szanuj ludzi.”

„Daleko od raju” to ostatni tom serii „Dom wyjątkowy”, dlatego zdecydowanie polecam rozpocząć lekturę od pierwszej części. Dzięki temu znacznie lepiej zrozumiecie bohaterów, ich relacje oraz zobaczycie, jak bardzo wojna zmieniła ich życie.

Bo czasami największą próbą człowieczeństwa nie jest walka z wrogiem, lecz odpowiedź na pytanie: jakim człowiekiem pozostanę, kiedy świat wokół mnie przestanie być bezpieczny?

Katarzyna Majewska-Ziemba, „Daleko od raju” – powieść historyczna o wojnie, Powstaniu Warszawskim, dzieciństwie odebranym przez wojenną rzeczywistość i sile człowieczeństwa.